Halen, ezan okunur okunmaz vakit namazlarına hazır ve nazır olma durumunu geciktiriyorum. Erteleme öteleme desem değil ama dakik olma durumu da yok ne yazık ki ! Genel bir erteleme huyum var sanki (baş etmeye çalışıyorum.) ama bunun namazda da geçerli olduğunu düşünmüyorum. Düşünmek istemiyorum.
Bir kaç podcast dinledim erteleme ile ilgili ama doyurucu olmadı. Çözmek lazım bu alışkanlığı.
Ve nihayetinde 2025 yılında almış olduğum bir kitabı 2026 yılında bitirmiş ve böylece okumama sürecini de sona erdirmiş bulunmaktayım. Romanla ilgili birkaç kelamı ise sonrasında ederim. Şuan bir kitap bitirmenin berraklığını yaşıyorum.
Allah’ın insana yakın olması ile insanın Allah’a yakın olması arasında fark var. Her şeye hakim olan muhakkak ki her şeye yakındır. Ama insan, öylece bir hâl ile Allah’a yakın olamaz, yaklaşamaz. Her dem zikir ile ancak o yolda adım adım ilerlenir. Takva ile yakınlaşılır.
Kahve soğuyana kadar bazı cümleler insanın içini ısıtır.
Bu blog, o cümleler için.
Pazartesi günü normalde, bol sendromlu 😩 servise geç kalan 🚌 uykulu bir halde olmam gerekiyordu. Ama öyle olmadı. Sabah namazından sonra uyumadım 🌅 Telefonu elime almadan biraz uzandım. Sonra kahvaltı hazırladım 🍳ve inanır mısınız, servise geç kalmadım.
Bugün için kendime kattığım şey bu oldu galiba. Evden çıkınca da yine gökyüzü dikkatimi çekti ☁️ Nedense, bu aralar gökyüzü merak konusu oldu bende.
“Telafisi olmayan ihtimallerden karanlık sonlu ihmallere, zehirli ilişkilerden küpüne zarar asabiyete kadar; neredeyse herkes neredeyse her konuda iyi ve kötünün farkında.”
Serdar Kuzuoğlu’nun “Kendim Ettim, Kendim Buldum” adlı podcastinde söylediği bu cümle kaldı aklımda. İnsan çoğu zaman bilerek zarar veriyor kendisine…ve sonra sanki bilmezmiş gibi davranıyor. İşe başlamadan önce dinledim, iyi geldi 🎧
🌱 Peki siz hiç, kendinize farkında olmadan zarar verdiniz mi?
